دیروز از جوانان هلال احمر نوشتم .امروز بیاد زلزله بم افتادم کتاب غم بم اثر جالب وتکان دهنده ای است از سرنوشت بمی ها .چه انها که رفتند وچه انها که ماندند.راستی سال ۸۲ را بیاد دارید .فاجعه بزرگ . نمی دانم چرا عبرت نمی گیریم .چقدر از مردم از بین رفتند .چه مصیبت ها کشیدیم.در حالیکه امدادگران هلال احمر کمک رسانی میکردند .عده ای بدنبال رای مردم بودند . کشورهای زیادی کمک کردند .ان روزها برای تهران هم خیلی صحبت میشد .گسل فعال نه گسلهای فعال .دماوند .ساخت اردوگاههای اضطراری .کشتار یک میلیون نفری .راستی چه اتفاقی افتاد .ظاهرا یا گسلها از بین رفته .یا احتمال زلزله صفر شده است .ویا ....تضعیف روحیه ملت نشود .ایامهلتی زمین داده است وچرا ما بیخبریم ؟از گسلهای تهران چه خبر .نکند بعد از ما بنویسند که گسلها فعال بود وفکری نکردیم .تا دیر نشده به خود ایید .اگر قرار است در اخر الزمان تهران فرو برود از هم اکنون فکر کنیم .اگر خانه مسکونی ضعیف است فرزندانمان را راحت قربانی نکنیم .شعار ندهیم به هر قیمتی مقاوم سازی کنیم یا اگر مجبور نیستیم از تهران برویم
مردم به هوش باشیم