تا قبل از پایان دولت هشتم بعضی از دوستان انتقاد از دولت را فریضیه میدانستندوانتقاد را حق مردم وعدم نقد را اجحاف در حق مردم میدانستند وحاضر بودند شدیدترین اتهامات را به دولت ومسئولین نسبت دهند .از نقد های تند بعضی خبرنگاران خوشحال هم میشدند .ومعتقد بودند که نتنها تضعیف نظام نیست که تقویت ان هم هست .اگرچه به قیمت تضعیف روحیه مسئولین باشد .ولی همین دوستان معتقد ند در مورد دولت نهم اگر لازم شد باید حتی دروغ مصلحتی هم گفت که روحیه مردم تقویت شود ونظام لطمه نخورد .مثلا اگرچه پول نفت سر سفره مردم نیامد ومردم ماندند در پس این وعده توخالی وپشیمان شدند که چرا نامزد ۵۰۰۰۰ تومانی رای نیاورد.ولی حالا که گرانی بیداد میکند اگر صحبت کنید تضعیف دولت است .نمی دانم چطور میشد پشت سز یک سید بزرگوار انواع دروغ وتهمت گفت ولی در دولت نهم نباید راست را گفت .واقعا گاهی وقتها یک بام داریم ودو هوا .از غنی سازی وحق مسلم گرفته تا وعده های استانی وعدم تحقق ان .از جابجایی های سلیقه ای گرفته تا دفن مدیران با تجربه .از حیف ومیل بیت المال گرفته تا سفر های متوالی به امریکا .بهرحال به امید روزی که فرزندان واقعی اسلام به داد مستضعفین برسند .وروزی که مصلح کل بیاید .به امید ان روز
صبح نزدیک است