این روزها مجددا بحث ازدواج موقت تبدیل به موضوع روز شده است .
نظر شما در این مورد چیست ؟
اگر شما یک مرد مجرد باشید حتما با کلیات طرح صددر صد موافقید .
اگر یک خانم متاهل باشید حتما با کلیات طرح صد در صد مخالفید .
اگر یک پدر باشید که دارای دختر دم بخت هستید با این طرح مخالفید .
اگر یک شوهر هستید که با همسرتان سر بعضی از مسائل !!! اختلاف نظر دارید صد در صد با این طرح موافقید .
اگر یک شوهر زن ذلیل هستید در ظاهر با این طرح مخالف ولی در باطن با ان موافقید .
اگر یک دختر هستید که در خانه اید وامکان ازدواج شما به هر دلیلی فراهم نشده است لااقل در باطن با آن صد درصد موافقید ُبه شرطی که مسئله حیثیتی آن حل شود .
اگر یک پسر هستید که دارای خواهر بزرگید با آن مخالفید ولی اگر خواهر ندارید با آن بسیار موافقید
راستی چرا ما انسانها با یک موضوع ساده اینقدر پیچیده برخورد می کنیم .آیا دین ما هم اینقدر مسئله را پیچیده کرده است .
اگر مایلید در مورد این مطلب نظر خود را بدهید . همیشه مشکلات ما از انجا شروع شده که خواسته ایم واقعیت ها را ندیده بگیریم .وخود را گرفتار هزار مشکل خود ساخته بکنیم و دنیا وآخرت خود را خراب کنیم .
سئوال من این است اگر بخاطر عدم استفاده از این فرصت شرعی به هزار گناه کبیره وصغیره افتادیم در آخرت چه جوابی می دهیم که حلال خدا را برخود حرام کردیم .
اگر مایلید جواب بدهید واگر نخواستید نام خود را هم ننویسید ولی تقاضا دارم حریم ها را رعایت کنیم
چند نکته قابل تامل
مراقب نیات خود باشید، افکارتان می شوند.
مراقب افکار خود باشید، کلماتتان می شوند.
مراقب کلمات خود باشید، اعمالتان می شوند.
مراقب اعمال خود باشید، عاداتتان می شوند.
مراقب عادات خود باشید، شخصیتتان می شوند.
مراقب شخصیت خود باشید، سر نوشتتان می شوند.
نیت های امروز ما سرنوشت آینده ماست .به هوش باشیم و نیات پاک داشته باشیم .پندار نیک گفتار نیک کردار نیک
پیاده آمده بودم ، پیاده خواهم رفت .
طلسم غربتم امشب ، شکسته خواهد شد
وسفره ای که تهی بود بسته خواهد شد .
همان غریبه که قلّک نداشت، خواهد رفت
و کودکی که عروسک نداشت، خواهد رفت
منم تمام افق را به رنج گردیده
منم که هر که مرا دیده، در گذر دیده
تمام آنچه ندارم ،نهاده خواهم رفت
پیاده امده ام ،پیاده خواهم رفت
منم که نانی اگر داشتم، از آجر بود
و سفرهام ـ که نبود ـ از گرسنگی پُر بود
به هر چه آینه، تصویری از شکست من است
به سنگ سنگ بناها نشان دست من است
اگر چه مزرع ما دانههای جو هم داشت
و چند بتّة مستوجب درو هم داشت
اگر چه تلخ شد آرامش همیشةتان
اگر چه کودک من سنگ زد به شیشةتان
اگر چه سیبی از این شاخه ناگهان گم شد
و مایة نگرانی برای مردم شد
اگر چه متّهم جُرم مستند بودم
اگر چه لایق سنگینی لحد بودم
دم سفر مپسندید ناامید مرا
ولو دروغ، عزیزان! بغل کنید مرا
تمام آنچه ندارم نهاده خواهم رفت
پیاده آمده بودم، پیاده خواهم رفت
به این امام قسم! چیز دیگری نبرم
به جز غبار حرم چیز دیگری نبرم
خدا زیاد کند اجر دین و دنیاتان
و مستجاب شود باقی دعاهاتان
همیشه قلّک فرزندهایتان پر باد
و نان دشمنتان ـ هر که هست ـ آجر باد